Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var - Ataol Behramoğlu

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var

Yaşadın mı yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi

Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten

Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne

Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa

Yaşamak, yeryüzünde onunla karışmaktır

Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını

Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara

Bir kum tanesi gibi, bir taş gibi, bir yaprak gibi dinleneceksin

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın

Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar

Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın

Değişmemelisin hiçbir şeye bir bardak su içmenin mutluluğunu

Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Kederi de yaşamalısın namusluca, benliğinle

Çünkü sevinçler gibi, acılar da olgunlaştırır insanı

Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına

Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var

Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmağa, göğe, bütün evrene karışırcasına

Çünkü ömür dediğimiz şey hayata sunulmuş bir armağandır

Ve hayat sunulmuş bir armağandır insana